Przegląd lekowy 10 – niedoczynność tarczycy, hipercholesterolemia – rozwiązanie
Pani Basia leczy się na osteoporozę, hipercholesterolemię i niedoczynność tarczycy. Pomimo leczenia osteoporozy niedawno złamała nadgarstek. Poza tym czuje się osłabiona, zaczęła mieć problemy ze zgagą. Czy wiesz jakie problemy lekowe ma nasza pacjentka?
|
Płeć
|
Kobieta
|
|
Wiek
|
59 lata
|
|
Wzrost
|
158 cm
|
|
Waga
|
77 kg
|
|
Choroby
|
|
|
Niedoczynność tarczycy
|
Leki podstawowe
|
Leki
|
Dawkowanie
|
|---|---|
|
Ostenil 70
|
1-0-0 (raz na tydzień, poniedziałek)
|
|
Simvacard 20
|
0-0-1
|
|
Euthyrox 125
|
1-0-0
|
Leki dodatkowe
|
Leki
|
Dawkowanie
|
|---|---|
|
Preparat wapnia 1 g
|
1-0-0
|
|
Witamina D 2000 j.m. suplement diety
|
1-0-0
|
|
Ranigast
|
doraźnie
|
Czytaj również: Przegląd lekowy 11 – nadciśnienie, choroba Parkinsona – rozwiązanie
Wywiad
Od kilku lat choruje na osteoporozę, w związku z czym raz na tydzień zażywa zalecony przez lekarza reumatologa alendronian (Ostenil 70). Dodatkowo codziennie stosuje również suplementację preparatem wapnia w dawce 1000 mg oraz witaminy D w dawce 2000 j.m. Pomimo leczenia miesiąc temu doszło u niej do złamania nadgarstka, który cały czas jest niesprawny i wymaga rehabilitacji.
Poza osteoporozą kobieta od trzech lat choruje również na niedoczynność tarczycy. Terapię rozpoczynała od dawki 25 mg, jednak wyniki są cały czas nieprawidłowe i przy każdej kolejnej wizycie lekarz musi jej zwiększać dawkę, która obecnie wynosi 125 mg. Niepokoi ją ten fakt, ponieważ pomimo leczenia nie czuje się wcale lepiej.
Kilka miesięcy temu, ze względu na nieprawidłowe wyniki lipidogramu, lekarz pierwszego kontaktu zlecił jej doustne stosowanie simwastatyny w dawce 20 mg (Simvacard 20) i powtórzenie badań po pół roku, a także odpowiednie modyfikacje w stylu życia i diecie.
Wymienione leki pani Basia zażywa codziennie rano podczas śniadania popijając herbatą. Przyznaje, że tylko czasem udaje jej się do popicia zastosować czystą wodę. Jedynie simwastatyna jest przyjmowana przez nią wieczorem, bo o takiej potrzebie poinformował ją lekarz pierwszego kontaktu.
Poza tym kobieta zgłasza, że zdarza jej się odczuwać objawy zgagi (pieczenie w przełyku) i niestrawności (wzdęcia, bóle brzucha). Zażywa wtedy doraźnie ranitydynę (Ranigast).
Niepokoi ją również, że w ostatnim czasie (od mniej więcej miesiąca) czuje się bardziej osłabiona, obserwuje u siebie obrzęki kostek, lekkie zawroty głowy oraz dziwny świąd skóry na całym ciele. Ostatnio zmierzyła sobie ciśnienie u sąsiadki i okazało się, że wynosi ono 145/92. Sama nie posiada ciśnieniomierza, więc nie mogła ponownie skontrolować wyniku.
Problemy lekowe
|
Problem
|
Przyczyna
|
Interwencja
|
Istotność
|
|
|---|---|---|---|---|
|
Brak skuteczności terapii
|
Stosowanie alendronianu wraz z posiłkiem i innymi lekami zmniejsza skuteczność leku
|
Poprawa schematu dawkowania, 1 tabletka, raz na tydzień na czczo, pół godziny przed lewotyroksyną.
|
Rzeczywisty
|
|
|
Brak skuteczności terapii
|
Stosowanie lewotyroksyny wraz z posiłkiem obniża jego wchłanianie
|
Poprawa schematu dawkowania – 1 tabletka na czczo, pół godziny przed śniadaniem (pół godziny po alendronianie), konsultacja z endokrynologiem celem ewentualnej modyfikacji dawki.
|
Rzeczywisty
|
|
|
Działanie niepożądane stosowanego leku
|
Objawy ze strony żołądka i przełyku u osób stosujących przewlekle alendronian może sugerować rozwój działań niepożądanych leku pod postacią uszkodzeń błony śluzowej
|
Konsultacja z lekarzem gastrologiem oraz reumatologiem. Rozważyć doraźne wprowadzenie inhibitora pompy protonowej.
|
Rzeczywisty
|
|
|
Działanie niepożądane stosowanego leku
|
Obrzęki, męczliwość oraz świąd skóry mogą sugerować pojawienie się działania niepożądanego ze strony simwastatyny, która powoduje pogorszenie funkcjonowania wątroby
|
Wykonanie prób wątrobowych celem oceny funkcjonowania tego narządu, konsultacja z lekarzem pierwszego kontaktu.
|
Potencjalny
|
|
|
Objawy sugerujące możliwość rozwoju nadciśnienia tętniczego
|
Osłabienie, zawroty głowy oraz obrzęki mogą być również sygnałem innych schorzeń, m.in. rozwoju nadciśnienia tętniczego krwi
|
Zakup ciśnieniomierza i wykonywanie regularnych pomiarów w domu, w przypadku nieprawidłowych wyników konsultacja z lekarzem pierwszego kontaktu celem dalszej diagnostyki.
|
Potencjalny
|
|
Komentarz
Rozwiązanie
Zgodnie z prawidłowym schematem dawkowania, aby osiągnąć odpowiednią skuteczność terapii stosowanej w osteoporozie i niedoczynności tarczycy, kobieta powinna oba leki (alendronian, lewotyroksynę) zażywać na czczo, przed śniadaniem i popijać przegotowaną wodą. W dni, w które podawane są oba leki jednocześnie zaleca się połknięcie alendronianu jako pierwszego, następnie po odczekaniu pół godziny lewotyroksyny i dopiero po upływie kolejnej pół godziny spożycie śniadania.
Jednak w związku z podejrzeniem wystąpienia działania niepożądanego alendronianiu, którym jest uszkodzenie śluzówki przełyku i związane z tym dolegliwości, kobieta powinna skonsultować się z gastrologiem celem oceny stanu przełyku oraz z reumatologiem celem ewentualnej modyfikacji terapii stosowanej w leczeniu osteoporozy. Można rozważyć wprowadzenie leku inhibitora pompy protonowej.
Objawy mogące sugerować rozwój niewydolności wątroby związany z wdrożeniem leczenia hipolipemizującego warto potwierdzić lub wykluczyć poprzez wykonanie prób wątrobowych oraz skonsultowanie się z lekarzem pierwszego kontaktu.
Niepokojące obrzęki, zawroty głowy, osłabienie oraz pojedynczy wynik ciśnienia odbiegający od normy powinny być skonsultowane z lekarzem pierwszego kontaktu. Warto, aby kobieta zaopatrzyła się we własny ciśnieniomierz i przez pewien czas dokonywała pomiarów w domu, codziennie o tej samej porze celem oceny prawdopodobieństwa rozwoju nadciśnienia.
Bibliografia:
-
Charakterystyka Produktu Leczniczego Ostenil 70 07/2008.
-
Charakterystyka Produktu Leczniczego Simvacard 05/2012.
-
Charakterystyka Produktu Leczniczego Euthyrox 125 04/2014.
-
Orzechowska-Juzwenko K Interakcje między jednocześnie stosowanymi lekami. W: Farmakologia Kliniczna. Znaczenie w praktyce medycznej pod red. Krystyny Orzechowskiej-Juzwenko, Górnicki Wydawnictwo Medyczne; Wrocław 2006: 38-83.