REKLAMA

Osiem popularnych surowców roślinnych

Stosowały je nasze babcie, mamy, a teraz i my bardzo często korzystamy z dóbr natury. Mają swoje miejsce w domowych apteczkach obok leków syntetycznych. Mowa tutaj o ziołach. Surowce roślinne bardzo często są wykorzystywane w leczeniu łagodnych dolegliwości lub pomocniczo w różnych jednostkach chorobowych.

(fot. shutterstock)

REKLAMA
REKLAMA

 

Liść mięty pieprzowej

Jest to surowiec zawierający olejek eteryczny, którego głównym składnikiem jest mentol. Charakteryzuje się również dużą zawartością flawonoidów oraz kwasów fenolowych. Napar z liści mięty zwiększa wydzielanie żółci, przeciwdziała zastojom żółci w pęcherzyku żółciowym, a także rozkurcza mięśnie gładkie dróg żółciowych. Dodatkowo surowiec ten zmniejsza odruchy wymiotne i działa przeciwbakteryjnie oraz uspokajająco.

Liść mięty stosuje się w zaburzeniach trawiennych, którym towarzyszą bóle, mdłości, kolki i wzdęcia oraz w nieżytach i stanach zapalnych żołądka i jelit, oraz pęcherzyka i dróg żółciowych. W przypadku kamicy żółciowej zaleca się konsultację z lekarzem przed zastosowaniem tego surowca.

Sprawdź czym różni się lek od innych preparatów dostępnych w aptece!

Liść melisy

Liść melisy, podobnie jak poprzedni surowiec, również zawiera olejek eteryczny. W jego skład wchodzą głównie: cytronelal, geranial, neral. Obecne są także flawonoidy i kwasy fenolowe, w tym kwas rozmarynowy. Dzięki obecności tych związków surowiec wykazuje działanie uspokajające i przeciwskurczowe. Pobudza wydzielanie soków trawiennych, zmniejsza stany zapalne oraz hamuje rozwój grzybów, wirusów i bakterii.

Liść melisy ma zastosowanie w nadpobudliwości nerwowej, której towarzyszą trudności w zasypianiu i zaburzenia snu oraz w zaburzeniach przewodu pokarmowego na tle nerwicowym.

 

Koszyczek rumianku

Kolejną rośliną zawierającą olejek eteryczny jest rumianek. Głównymi składnikami olejku są: α-bisabolol, chamazulen, en-in-dicykloeter. Surowiec zawiera także matrycynę, śluzy i flawonoidy. Koszyczek rumianku działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo oraz spazmolitycznie na mięsnie gładkie. Stosowany zewnętrznie ułatwia gojenie się ran.

Rumianek wykorzystuje się w stanach zapalnych przewodu pokarmowego, w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz w kolkach lub wzdęciach. Napar z surowca stosuje się zewnętrznie w celu zmniejszenia stanów zapalnych skóry oraz błon śluzowych jamy ustnej, narządów płciowych i odbytu. Rumianek jest przeciwwskazany u osób uczulonych na rośliny z rodziny Astrowatych.

 

Ziele bratka

Inna nazwa tego surowca to ziele fiołka trójbarwnego. Zawiera flawonoidy, głównie rutynę, kwasy fenolowe, antocyjany i śluzy. Ziele bratka działa przeciwzapalnie na skórę i błony śluzowe, napotnie, a także wspomaga procesy metaboliczne i uszczelnia ściany naczyń włosowatych.

Ziele fiołka stosuje się doustnie w schorzeniach skórnych, zaburzeniach przemiany materii oraz jako środek uszczelniający i wzmacniający naczynia krwionośne (np. w łamliwości naczyń, krwawieniach punkcikowych). Może być także stosowane zewnętrznie jako środek przeciwzapalny i pomocniczo w leczeniu dolegliwości skórnych, takich jak liszajec, egzema, łojotok, pieluszkowe zapalenie skóry.

Jakie preparaty wspomagają czynność wątroby? Sprawdź tutaj

Kwiatostan lipy

Jest to surowiec zawierający flawonoidy, takie jak rutyna, hyperozyd oraz kwasy fenolowe (kwas kawowy), polisacharydy i garbniki. Kwiatostan lipy wykazuje działanie przeciwzapalne, osłaniające, zmiękczające i lekko ściągające. Podanie wewnętrzne skutkuje zwiększeniem potliwości i zauważalne jest lekkie działanie przeciwskurczowe.

Surowiec ten kojarzy się przede wszystkim z przeziębieniem. Napar z kwiatostanów lipy podawany jest w przypadku podwyższonej temperatury ciała, ponieważ poprzez działanie napotne, następuje jej obniżenie. Stosuje się go również w suchym kaszlu i stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Zewnętrznie napar stosuje się na podrażnioną, pękającą i swędzącą skórę.

 

Liść szałwii

Liść szałwii to surowiec, w którym zawarte są między innymi kwasy fenolowe (kwas rozmarynowy), olejek eteryczny (α i β-tujon) oraz diterpeny. Dzięki obecnym w nim związkom charakteryzuje się działaniem przeciwzapalnym, przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym i ściągającym. Hamuje nadmierne pocenie.

Wyciąg z liści szałwii może być stosowany do płukania jamy ustnej i gardła w stanach zapalnych lub nieżytach. Sprawdzi się również w przypadku lekkich stanów zapalnych lub łagodnych infekcjach bakteryjnych skóry. Wewnętrznie napar stosuje się w celu zmniejszenia nadmiernej potliwości.

 

Ziele skrzypu

Charakterystycznym związkiem występującym w dużej ilości w tym surowcu jest kwas krzemowy. Ziele skrzypu dodatkowo zawiera również flawonoidy i inne związki mineralne. Wykazuje działanie moczopędne. Zwiększa ilość wydalanej wody z organizmu bez zaburzania równowagi elektrolitowej. Rozpuszczalna krzemionka, która zawiera skrzyp, dobrze wchłania się w przewodzie pokarmowym i korzystnie wpływa na przemianę materii, stan naczyń krwionośnych oraz kości, skóry i włosów. Istotny jest fakt, że nie należy wymuszać diurezy przy obrzękach spowodowanych niewydolnością serca lub nerek.

Ziele skrzypu stosuje się w terapii przepłukującej w pourazowych i statycznych obrzękach, infekcjach bakteryjnych i stanach zapalnych dróg moczowych. Spożywanie odwarów zapobiega gromadzeniu się piasku nerkowego, a także sprawdza się w terapii ataków artretyzmu. Wewnętrznie surowiec ten stosuje się także w przypadku nadmiernej łamliwości paznokci lub wypadaniu włosów, natomiast zewnętrznie w celu przyspieszenia gojenia się ran.

 

Owoc kopru włoskiego

Działanie owocu kopru włoskiego uwarunkowane jest przede wszystkim dzięki zawartości olejku eterycznego. W jego skład wchodzą głównie trans-anetol i fenchon. Surowiec charakteryzuje się działaniem wiatropędnym. Nasila ruchy perystaltyczne jelit, zmniejsza napięcie mięśni gładkich, ułatwia odejście gazów i łagodzi ból wywołany wzdęciem.

Napar z owoców kopru stosuje się bardzo często u dzieci lub osób starszych w dolegliwościach trawiennych, głównie wzdęciach i uczuciu pełności oraz łagodnych stanach skurczowych przewodu pokarmowego. W medycynie ludowej wykorzystywany jest w celu pobudzenia laktacji. Mimo iż, herbatka z kopru kojarzona jest często z niemowlętami, to nie należy jej podawać dzieciom poniżej 4. roku życia.

 

Bibliografia:

  1. „Farmakognozja” podręcznik dla studentów farmacji pod red. I. Matławskiej – Wydawnictwo UMP 2008
  2. „Leki pochodzenia naturalnego” Nowak G. Wydawnictwo UMP 2012
REKLAMA

Patrycja Ciabach

Jestem studentką IV roku farmacji na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Interesują mnie tematy związane z farmacją kliniczną i recepturą. W wolnym czasie jeżdżę na rolkach lub rysuję. Kocham zwierzęta i podróżowanie.

REKLAMA

Jak oceniasz artykuł?

Twoja ocena: Jeszcze nie oceniłeś/aś artykułu

Udostępnij tekst w mediach społecznościowych

0 komentarzy - napisz pierwszy Komentujesz jako gość [ lub zarejestruj]